Elektronik ritimler, flamenko ruhu ve sınır tanımayan sesler

İspanyol şarkıcı ve söz yazarı Sole Parody, sahne mahlasıyla Le Parody, kaderi müzikle daha doğmadan çizilmiş bir soyadı ile dünyaya geliyor ve sahneye taşıdığı elektronik dans müziği, karanlık pop, tribal folklor ve flamenko unsurlarını birbirleriyle uyumlu bir parodi yaratacak şekilde harmanlıyor. İspanyolca heceleri nakaratsız reçetelere döküyor ve tek bir kabin bagajına sığacak kadar enstrümandan And Dağları'ndan Hindistan'a, Kuzey Afrika çöllerine uzanan geniş bir yelpazede ses çıkarıyor. 

Björk’ün avangart uçları ile Julieta Venegas'ın içten hikâye anlatıcılığınınkesiştiği noktada devrimler, bedenler, danslar ve bittabii aşk ve kalp kırıkları hakkında söyleyeceklerini melodilere dönüştürüyor. Gizmo Varillas ile yayımladığı “Summer Rain” ile iyi müziğin peşine düşenlerin radarına çoktandır takılmış olan Le Parody’nin, “ses verdiğini ama hiçbir şeye benzemediğini” söylediği şarkıları bir müzik festivali ile rave partisi arasındaki mesafeyi kısaltıyor. 

Yalnızca besteleri değil, canlı performansları da bir o kadar benzersiz. Her bir canlı performansı başka bir deneyim olma potansiyeli taşıyor çünkü sampler ve pedallar yardımıyla şarkılarının farklı loop katmanlarını canlı olarak mix’liyor. Alışılmadık bir folk müzisyeni kostümü, sesi ve ukulelesiyle örmeye başladığı atmosfer ve melodiler, dinleyicisini derin bir odaklılık hâlinden odağını yitirmiş bir dansa kadar götürüyor. Soğuktan ateşe, evden bilinmeyene doğru çıkacağı yolculukta dinleyicisini de muavin koltuğuna oturtuyor. 

Elektronik ile folklorun, geçmiş ile geleceğin, formül ile dağınıklığın bir arada bulunduğu manifestosuyla Le Parody, İspanya için olduğu kadar dünya müziği için de yepyeni bir heyecan yaratıyor. Berlin’i kendi kutsal toprakları olarak tanımlıyor ve Berlin’deki deneyimlerinin müziğine olan etkisini her işinde vurguluyor.